بدون زنان هیچ جنبش واقعی توده ای نمی تواند وجود داشته باشد

بدون زنان هیچ جنبش واقعی توده ای نمی تواند وجود داشته باشد


((و. ا. لنین ))
هشتم مارچ سمبل مبارزه آزادی خواهی و حق جویانه زنان
در روز هشتم مارچ 1875 – که تظاهرات زنان کارگر نیویور ک مه در رابطه با اعتراضات به شرایط ضالمانه محیط کار و خواسته های روا ی بر پا گردیده و توسط نیروهای پلیس (( حافظ منافع سرمایه ناران )) به شدت سرکوب شد ودر نتیجه تعدادی از کارگران جانباختند ،نطفه مبارزه ای طولانی وسخت بسته شد و تلاش های پیگیر و مداوم کلارا زاتکین کمونیست برجسته و خستگی نا پذیر واز رهبران حزب سوسیال دمکرات آلمان،پس از 36 سال در 1911، به نتیجه رسید و به عنوان روز جهانی زنان، به رسمیت شناخته شد.
افزون بر این پس از تصویب آن نیز با وجود واکنش خشن جامعه طبقاتی و مردسالار در جوامع مختلف عملا خود را به عنوان روزهمبستگی جهانی، روز اعتراض به بی عدالتی ها ونابرابری ها و رفع ستم جنسی و طبقاتی به ثبت رساند.در این میان جنبش جهانی زنان، توانسته است به نیروئی تاثیرگذار در روند صلح جهانی و آزادی خواهی وبرابری طلب و حفظ محیط زیست. در سراسر جهان تبدیل شود
گزیده ای از تاریخ شکل گیری روز هشتم مارچ روز جهانی زن در ایران
درحدود 88 سال قبل یعنی در سال 1301 شمسی عده ای از زنان مبارز وپیشرو در یک حرکت جسورانه جهت گرامی داشت هشتم مارچ و اعلام همبستگی زنان ایران با زنان دنیا اقدام به تشکیل کانونی به نام
(( پیک سعادت نسوان )) در شهر انزلی در شمال ایران نمودند و بدین ترتیب نخستین روزجهانی زن همزمان با دیگر کشورهای دنیا در ایران برگزار گردید .
زنان پیشرو ومبارز ایران درست یازده سال که از نامیدن هشتم مارچ به نام روز جهانی زن سپری شده بود . در
جامعه ای تحت حاکمیت زمین داران و ایلخان ها که در اوج عقب ماندگی و تدین و مرد سالاری نگهداشته شده بود
پرچم مبارزه برای رها یی زنان و داشتن حقوق برابر با مردان در عرصه های کار وزندگی را بر دوش گرفته و بدون هراس از یاوه گویان پیرو دین و مرد سالاران حامی ان گام در میدان مبارزه نا برابر و سترگ گذاشته بودند . و با این حرکت تحسین بر انگیز خویش
خواهان گره زدن مبارزه زنان ایران و جهان گشتند.
حزب کمونیست ایران در فاصله سال های 1300 الی 1310 شمسی نقش انکار نا پذیری در تشکیل گروه های زنان
در شهر های نظیر تهران – رشت و قزوین داشت .
در این جا به نمونه ای از یک اقدام سمبلیک گروه های فعال زنان در ان سال ها اشاره میکنیم : زمانیکه پادشاه وقت افغانستان به نام امیر امان ا.. خان و همسرش که وارد تهران شده بود چون این زن بدون حجاب به تهران واردگشته بود گروه های فعال زنان تظاهراتی در پشتیبانی از این حرکت پیشرو در ان مقطع تاریخی برگزار کرده و از ان ها دعوت به عمل آورده که در مراسم هشم مارچ شرکت نمایند.
پهلوی اول (ر ضا قزاق ) با مشاهده کردن این جنبش های زنان و احساس خطر کردن از گسترش ان در جامعه برای کنترل کردن اوضاع در یک حرکت کاملا عکس العملی {{ بدون در نظر گرفتن ریشه مادی حجاب<< نهادینه بودن دین سالاری در جامعه>> با تصویب قانون کشف حجاب- رفرمی از بالا و با توسل به زور – در سال 1314 دستور تشکیل (( کانون بانوان )) را صادر کرد. و در همین رابطه سازمان های خیریه دولتی را که کنترل آن ها به وابستگان در بار پهلوی سپرده میشد راه اندازی نمود.
محمد رضا پهلوی در ادامه کارهای پدرش برای خاک پاشیدن در چشم توده ها و به رکود کشاندن فعالیت سازمان های واقعی زنان و همچنین ایجاد موانع در راه پیوند مبارزه زنان ایران وجهان به تشکیل سازمان های دولتی ویژه زنان پرداخت . وهمزمان شروع به سرکوب گرو ه های مترقی و تحقیر زنان کرد و از برگزاری هشتم مارچ جلوگیری به عمل میاورد.( سیاست چماق و هویج ))
ما بین سال های آ خر دهه بیست و قبل از کودتای امپریالیستی 28 مرداد 32 زنان تنها در برهه های تحت تاثیر مبارزات مردم و سازمان ها و گروه های سیاسی این فرصت را به دست اوردند تا این روز را در میان مردم و با شکوه هرچه تمام تر چشن بگیرند
درفاصله سال های 32 الی 57 به دلیل خفقان و سرکوب شدید مبارزین آزادی خواه وبرابری طلب روز جهانی زن تنها
در خانه ها امکان برگزاری می یافت.
پس از انقلاب شکست خورده 57 و در بهار سال 58 که هنوز مدافعین جهل و سرمایه کاملا بر اوضاع مسلط نشده و چهره کریه خودرا به نمایش نگذاشته بودند . بدون هیچ مجوزی اولین مراسم گرامیداشت روز جهانی زن بطور عمومی و گسترده در تهران و شهر های مختلف ایران با شکوه بسیار اجرا گردید.
خمینی سخنگوی حاکمیت جدید جهل وسرمایه در اسفند ماه 57 در طی یک یاوه سرایی و اعلام اجباری بودن حجاب کامل اسلامی برای زنان ایران از سن 9 سالگی به بعد و ضمن ضداسلامی بودن و غربی نامیدن روز جهانی زن ازآنان خواست از برگزاری مراسم هشتم مارچ خود داری کنند.
مبلغین حاکمیت جدید جهل وسرمایه در لباس واعظین دین اسلام همانند سلف خویش حاکمیت استبدادی پهلوی برای لوس کردن جریان مبارزه زنان روز دیگری را به عنوان روز زن مشخص و زنان را به نشستن در خانه ها تشویق میکردند .
که این سیاست تا به امروز همچنان سیاست رسمی حاکمیت جهل وسرمایه است، هرچند که زنان از خانه ها بیرون زده اند. با این حال8 مارچ در سالهای 58 و59 نیز در مجامع عمومی از جمله در دانشگاهها و انجمن ها برگزار شد . در دهه60 همزمان با سرکوب سازمانهای سیاسی و پر کردن زندان ها از مبارزین و شکنجه و اعدام آن ها، ونیز استفاده از حربه جنگ ویرانگر ایران وعراق در تشدید این سرکوب هابار دیگر8 مارچ در خانه ها جشن گرفته شد
در طول دهه هفتاد به دلیل مبارزه ی نا پیوسته توده ها و به خوصوص زنان تا حدودی جو رعب و وجشت دهه شصت
شکسته شد و در این شرایط جدید زنان با تلاش پیگیر سازمان های صنفی و مدنی خویش را ایجاد نموده و به فعالیت بپردازند و بر اثر این تلاش ها در دانشگاه ها دوباره گشودند و میدان مبارزه سیاسی و اجتماعی با وجود موانع بسیار قوانین قرون وسطای زن ستیز را به چالش جدی بکشانند و توانستند روز جهانی زن را بار دیگر در
تجمع های مردمی بر گزار کنند
در دهه هشتاد روز جهانی زن با افت وخیز های برگزار شده ودر سال های این دهه حضور دختران دانشجو با وجود محدویت و خفقان حاکم بر دانشگاه ها در برپایی مراسم هشتم مارچ چشمگیر تر بوده است و در این میان تقش سایت های انترنتی در باز تاب برگزاری مراسم و شرح سرکوب شرکت کنندگان توسط نیروهای سرکوبگر رژیم جهل وسرمایه ج. ا بسیار مفید بوده است
در بررسی مبارزات دهه های هفتاد و هشتاد زنان برای کسب حقوق برابر با مردان توجه به بافت شرکت کنندگان و برگزار کنندگان مراسم روز جهانی زن بسیار حائز اهمیت میباشد زیرا اکثریت انها از قشر مرفه خرده پا و و تحصیل- کرده و دانشجویان با تمایلات لیبرالی میباشند و با دقت به بافت جامعه ایران که بدون اغراق 70% از زنان در خانه مشغول کار دست وپا گیر امورات خانه هستند عدم حضور این تعداد پاشنه اشیل این تجمعات می باشد واین وظیفه خطیر بر دوش فعالین سیاسی بطور عام و جنبش زنان به شکل خاص است که با تلاش پیگیر در آگاه کردن این نیرو عظیم بالقوه و به حرکت درآوردن انها تا سر حد توانایی کوشا باشند تا بتوانند به خواسته های بر حق خویش جامه عمل بپوشانند.
بر پایی مراسم روز جهانی زن در امسال با توجه به اوضاع بحرانی جهان و خیزش های خود انگیخته مردم به جان امده از بیکاری و گرانی و سرکوب در کشور های تونس و مصر ولیبی و یمن و بحرین و ایران وظیفه فعالین و سازماندهندگان در تهران وشهرستانها در انتخاب شعار های مناسب با این اوضاع واحوال بسیار پر اهمیت تر از سال های قبل خواهدبود
پیش به سوی توده ی کردن مبارزه زنان در تخقق برابری و عدالت
گرامی باد هشتم مارچ روز جهانی زن
وبلاگ : زندگی انسان اندیشه اوست
2011/03/1